Tafel van Bloemencorso Eelde 1957-2026 - 70 jaar Feest!

Voorzitter Bloemencorso Eelde Jacqueline Haijkens – Bestuur overleg Bloemencorso Eelde

Jacqueline: "Wie eenmaal door het corsovirus is gegrepen, weet: elk jaar begint het weer te kriebelen."

Als kind woonde ik aan de route van het Bloemencorso. Elk jaar keek ik vol bewondering naar de prachtig versierde praalwagens. Nooit had ik kunnen bedenken dat ik later voorzitter van dit bijzondere evenement zou worden.

Toen ik vijftien was, deed ik – zonder dat mijn ouders het wisten – mee aan de verkiezing van Bloemenkoningin. Ik zie hun verbaasde gezichten nog voor me toen ik thuiskwam met de sjerp om. Een ervaring die ik nooit ben vergeten.

Jaren later wilde mijn jongste kind graag meedoen aan het kindercorso. We sloten ons aan bij een corsowijk en van het een kwam het ander. Als wijkmedewerkers ontdekten we hoe bijzonder het vrijwilligerswerk is. Je ontmoet nieuwe mensen, bouwt vriendschappen op en maakt herinneringen voor het leven.

Ruim dertien jaar geleden werd ik gevraagd voor het hoofdbestuur. Niet veel later kreeg ik de eer om voorzitter te worden. Sindsdien mag ik, samen met vele vrijwilligers, bijdragen aan de organisatie van het Bloemencorso.

Het mooiste moment blijft corsozaterdag, wanneer de optocht in beweging komt. Dan voel ik vooral trots. Trots op alle vrijwilligers die dit evenement al zeventig jaar mogelijk maken. Wie eenmaal door het corsovirus is gegrepen, weet hoe het voelt: elk jaar begint het weer te kriebelen.

Voorzitter Bloemencorso Eelde Jacqueline Haijkens – Uitreiking van de Super corso Loterij prijzen

Eric Wielenga – ruim veertig jaar actief binnen corsowijk Duinstraat tijdens het lassen van de corsowagen

Eric: "Zolang ik iets kan bijdragen, blijf ik betrokken bij corsowijk Duinstraat."

Al ruim veertig jaar ben ik actief binnen corsowijk Duinstraat. Wat begon als betrokkenheid bij onze straat, groeide uit tot een passie voor het Bloemencorso.

Een bepalend moment was 1980. Mijn vader, destijds voorzitter van het wijkbestuur, overleed vlak voor het corso tijdens een vakantie in Frankrijk. Dat verlies maakte diepe indruk en zorgde ervoor dat ik me nog sterker met de corsowijk verbonden voelde. In diezelfde periode ontstond een hechte vriendengroep waarmee we jarenlang samen bouwden en veel beleefden.

Van 1982 tot 1991 maakte ik deel uit van het wijkbestuur. Ook daarna ben ik altijd actief gebleven. Nog steeds sta ik regelmatig in de tent, vaak achter een lasapparaat, en heb ik samen met mijn broer Jaap aan talloze corsowagens meegebouwd.

Een mooie herinnering is 1989, toen ik als Theo van Gogh meeliep bij de wagen Nederlandse Schilderkunst. Vanuit het publiek klonk steeds dezelfde vraag: "Theo, heb je je oor nog?" Dat soort momenten maken het corso bijzonder.

Daarnaast heb ik veel tijd gestoken in het bewaren van de geschiedenis van onze wijk. Door oude corsodia's, foto's en ander historisch materiaal te verzamelen, blijven de verhalen van onze corsocultuur behouden voor de historische vereniging Ol Eel en toekomstige generaties.

Voor mij draait het corso om de mensen, de saamhorigheid en het samen iets moois neerzetten. En zolang ik iets kan bijdragen, blijf ik betrokken bij corsowijk Duinstraat.

Jos: "Van dolenthousiaste kleine jongen tot voorzitter van corsowijk Eelderwolde."

Al ruim dertig jaar ben ik actief bij het Eelder Bloemencorso. Als kleine jongen was ik gefascineerd door de corsowagens en kende ik alle wijken, ontwerpers en wagentitels uit mijn hoofd. Zodra ik oud genoeg was, mocht ik meehelpen bij corsowijk Eelderwolde. Via de basisschool in Paterswolde-Noord raakte ons gezin betrokken bij de wijk en sindsdien ben ik niet meer weggegaan.

Je kunt wel zeggen dat ik uit een echt corsogezin kom. Mijn moeder werd na enkele jaren als vrijwilliger voorzitter van Eelderwolde, daarna nam mijn broer het stokje over en sinds 2025 mag ik die rol vervullen.

Ook als corsomedewerker blijf ik leren. Waar ik vroeger vooral in de laatste weken voor het corso meehielp, ben ik nu het hele seizoen betrokken: van tent bouwen en dahlia's poten tot lassen en afwerken. Juist die veelzijdigheid maakt het corso zo bijzonder.

In ruim dertig jaar heb ik veel hoogtepunten meegemaakt. In 2004 brandde onze tent twee weken voor het corso af. Dankzij de enorme inzet van onze eigen vrijwilligers en de hulp van andere corsowijken kregen we de wagen toch op tijd af en behaalden we de tweede plaats. Een jaar later wonnen we met Adam en Eva de eerste prijs. En tijdens mijn eerste jaar als voorzitter, in 2025, mochten we opnieuw een mooie prijs vieren: de publieksprijs.

Zara Danker – ontwerper en bouwer van de kindercorsowagen van corsowijk Confrèrie des Fleur

Zara: "Het werken aan de kindercorsowagen is echt een feest!"

Mijn naam is Zara, ik ben 9 jaar en woon bijna mijn hele leven in Eelde. Als ik mezelf in drie woorden moet omschrijven? Lief, zorgzaam en creatief.

Door mijn buurvrouw Sassie ben ik bij het corso terechtgekomen. Ze nam ons vaak mee om naar de wagen te kijken en soms ook om te helpen. Dankzij haar ben ik nu lid van corsowijk Confrèrie des Fleur. Iedereen is er welkom en het is altijd gezellig.

Drie jaar geleden ben ik, samen met vrienden en vriendinnen uit de wijk, begonnen met de kindercorsowagen. Dat vind ik echt een feest. In de corsoweken eet ik mijn eten zo snel mogelijk op, zodat ik weer naar de tent kan. Ook de weekenden zijn geweldig, met tosti's en snoepjes van Joop achter de bar.

Dit jaar is extra bijzonder, want voor het eerst mochten we zelf een ontwerp maken. En het allerleukste is dat mijn ontwerp ook echt gebouwd wordt. Daar ben ik ontzettend trots op.

Het corso is voor mij vooral gezellig, omdat we samen aan iets moois werken. Ik hoop dat ik nog heel veel jaren mee mag bouwen.

Zara Danker aan het werk in een corsotent